Najlepsza odpowiedź. odpowiedział (a) 17.04.2010 o 13:41: OK to 99% sposób podział 4 razy u osób. 2-utrzymuj porządek. 3-dowiedz się jak najwięcej na ich temat ! 4-wybierz rasę np syryjski. 5-oglądaj dużo filmików na youtube z nich wybierz naj słotszę i pokarz mamie. Mamo ja tak bardzo chcę mieć chomika proszę mamo no zobacz
Wydawać by się mogło, że na ten temat powiedziano już wszystko, co mogłoby zostać powiedziane. A jednak kwestia relacji pomiędzy domownikami w kontekście posiadania rzeczy jest nadal problemem wzbudzającym wiele skrajnych emocji. Oto 3 skuteczne sposoby na chomika w rodzinie. Mówi się, że pieniądze są jednym z najczęstszych problemów występujących w związku. Jednak, gdy się przyjrzymy, zobaczymy, że to nie pieniądze same w sobie są zapalnikiem, ale różne wizje sposobów i celów, na które je wydajemy. Jakiś czas temu usłyszałam historię o parze, która miała bardzo sprawiedliwe podejście do nabywania i posiadania rzeczy. Mianowicie, gdy Ona kupiła sobie ubrania o wartości np. 500 zł, automatycznie oznaczało to, że On również może sobie wydać 500 zł na cokolwiek, nawet jeśli ta rzecz zupełnie nie jest potrzebna i de facto, niezależnie od tego czy było ich na to stać. Grunt to się dogadać, prawda? :) Co jednak, gdy się dogadać trudno? Nasze podejście do posiadania i gromadzenia rzeczy jest najczęściej wynikiem przekonań i doświadczeń zbieranych przez lata! Czy da się nawrócić kogoś na minimalizm? Sprawić, żeby przestał chomikować śmieci na półkach, wyrzucił „durnostojki” i „odklamocił” swoje otoczenie? Może zastosować przymus? Zagrozić kijem lub ewentualnie zanęcić marchewką? Jak włączyć najbliższych w wielkie porządki? Jak żyć, żeby się nie pozabijać? Poniższy fragment pochodzi z mojej książki CHCIEĆ MNIEJ. Minimalizm w praktyce. Czy minimalista jest w stanie żyć z chomikiem? Dosłownie kilka dni temu MM poprosił mnie o pomoc w uprzątnięciu jego ubrań. Czy muszę opisywać stopień mojego zachwycenia? Koniec ze stertami ciuchów zalegającymi w szafie, rzucanymi do prania i piętrzącymi się na krześle. Jakiś czas temu koleżanka zwróciła się do mnie o wsparcie w odgruzowaniu szafy. Był czas, gdy moja mama regularnie informowała mnie o postępach w uwalnianiu przestrzeni w moim rodzinnym domu, jakby zdawała relację z pola bitwy. Te wszystkie doświadczenia mówią mi bardzo wyraźnie, że do skorzystania z narzędzia jakim jest minimalizm, nie da się kogoś namówić lub zmusić. Jak to zwykle bywa, najskuteczniejsza droga jest również tą najtrudniejszą, wymagającą największej cierpliwości i konsekwencji. Mnie zajęła ona lata. Był to czas mówienia i pisania o tym, jak świetnie i wygodnie jest mieć mniej, oraz bycia przykładem dla innych. To podejście, choć trudne, czasochłonne i nie gwarantujące sukcesu, zakłada również duży szacunek do drugiego człowieka, tego, który żyje obok mnie. Do jego przyzwyczajeń i upodobań, również w kontekście gromadzenia rzeczy, zwłaszcza, że te nawyki mogą być zupełnie różne. Osoba, która ma kłopot z nadmiarem rzeczy, musi go sama dostrzec. Sama musi zechcieć zmiany. Jednocześnie jest mało prawdopodobne, że ukochany mąż, który z błyskiem w oku kupuje kolejny sprzęt sportowy, stanie się nagle ascetą żyjącym z jedną parą skarpetek. Nie o to jednak chodzi. Wystarczy, gdy zrozumie, że jeden rower zamiast pięciu to dość i że nie potrzebuje kupować co sezon nowych akcesoriów, które po miesiącu i tak powędrują do szafy lub piwnicy. Potrzebuję mało, ale nie chcę i nie zamierzam narzucać tego moim najbliższym. Zbyt mocno ich kocham. Nawet Leo Babauta, wspomniany już przeze mnie guru minimalizmu, do setki posiadanych przez siebie rzeczy nie wlicza tych, z których korzysta wspólnie z żoną i dziećmi. Oczywiście, zdaję sobie sprawę, że w wypadku dość skrajnych zachowań najbliższych, przejawiających nawet momentami cechy charakterystyczne dla toksycznego zbieractwa, sytuacja będzie odrobinę inna. Zachowując dużą dozę delikatności, podpowiem kilka skutecznych metod, które mogą okazać się przydatne dla osób żyjących z typowym chomikiem. Zakładam, że jeśli jesteś osobą, która boryka się z problemem posiadania zbieracza w swojej rodzinie, przeprowadziłaś z nim już niejedną rozmowę na ten temat. Wiem, że próby uświadamiania mu zaistniałej sytuacji mogą niestety nie przynosić rezultatów, dlatego też podsunę Ci kilka innych rozwiązań. Strefa odleżenia Pierwszy sposób to wyznaczenie umownej strefy w mieszkaniu, która będzie służyła do tymczasowego przechowywania rupieci (według Ciebie), a według zbieracza – niezwykle przydatnych skarbów. Wybierz miejsce, które znajduje się na widoku i którego zagracenie będzie Ci jak najmniej przeszkadzać w codziennym życiu – na przykład balkon. Obawiam się, że piwnica czy strych nie spełniłyby tej funkcji, a pozostawione przedmioty ugrzęzłyby tam na zawsze. Niech do tej strefy trafią pudełka po butach, nienoszone ubrania i zepsuta elektronika. Jest szansa, że chomikowi wystarczy, że te rzeczy odleżą swoje, i za jakiś czas, gdy wykażesz brak jakiejkolwiek ich przydatności, pozwoli je wyrzucić. Syndrom świętego Mikołaja Możesz wpaść w pułapkę tego syndromu w trakcie minimalizowania stanu posiadania, ale jeśli żyjesz ze zbieraczem, spróbuj go wykorzystać na swoją korzyść. Jest nam dużo, dużo łatwiej pozbywać się rzeczy, gdy wiemy, że trafią w dobre, kochające i wdzięczne ręce. Twój mąż kolekcjonuje sportowe gadżety, które już się nigdzie nie mieszczą, ale nadal są sprawne? Spróbuj go namówić, żeby część kolekcji przekazał na rzecz dziecięcego koła sportowego, gdzie te rzeczy będą stale używane. Podobnie można postąpić właściwie z każdym zbędnym przedmiotem. Oddać plastikowe nakrętki na zbiórkę na rzecz osób niepełnosprawnych. Sprzedać makulaturę, a dochód przeznaczyć na schronisko dla zwierząt. Przekazać zabawki domom dziecka lub domom samotnej matki. Oczywiście, znalezienie osoby, której taką rzecz można przekazać, lub miejsca, w którym można ją zostawić, wymaga czasu i wysiłku. Jednakże ten drobny podstęp to doskonały sposób, by nauczyć chomika, że rzeczy są po to, aby ich używać. Wdzięczność obdarowanej osoby może stać się dla niego doskonałą motywacją do dalszych zmian. Podstęp Ostatni sposób nie bez przyczyny umieściłam na samym końcu. Jest to metoda, której do końca nie czuję i nie pochwalam, ale z poczucia obowiązku wobec Czytelnika chcę o niej wspomnieć. Wiem bowiem, że w niektórych wypadkach jest niezwykle skuteczna. Polega na pozbywaniu się rzeczy chomika podstępem. Chomiki są przebiegłe, ale mają też swoje słabe punkty. Niektóre doskonale znają lokalizację każdej zebranej rzeczy i w takim przypadku podstępem niewiele zdziałasz. Jeśli natomiast trafił Ci się roztargniony osobnik, możesz spróbować zabierać (wyrzucać, sprzedawać lub oddawać) pojedyncze rzeczy z jego norki, licząc że nie zauważy tego braku. Jak wspomniałam na początku, nie stosuję tej metody, ponieważ w mojej opinii w zbyt dużej mierze ingeruje w cudzą niezależność, ale jestem sobie w stanie wyobrazić sytuację, w której może nie być innego wyboru. Powyższe metody to miks doświadczeń moich, mojej rodziny i przyjaciół, ale też Czytelników bloga. Mam nadzieję, że okażą się przydatne i skuteczne. A Ty? Jesteś minimalistą czy chomikiem? A może masz chomika w rodzinie? PS Znalazłam też quiz Chomik czy minimalista? ;)) Jaki wyszedł Wam wynik??? 23 komentarze 34 komentarze 6 komentarzy 79 komentarzy najstarszy najnowszy oceniany Inline Feedbacks View all comments Moj problem to jak zmusic balaganiarza do utrzymywania porzadku :( Reply to Joanna 5 lat temu Kurcze, też mam z tym problem! Mój mąż nigdy nie odkłada niczego na swoje miejsce, coś jak przeciwieństwo pedantyzmu. Taki charakter. Mam tylko nadzieję, że syn nie będzie taki sam… ;) Reply to Jutka 5 lat temu Dziewczyny po prostu to zostawcie, wiem, że może ciężko się żyć w takiej zagraconej przestrzeni, ale jak mężczyźnie zabraknie czystych ubrań, bo brudy walają się po podłodze zamiast w koszu na pranie to w końcu je podniosą. Jak zbraknie mu kubka do wypicia herbaty to umyje itd. Tylko nie sprzątajcie za nich, bo się nigdy nie nauczą. Ja odkładam swoje na miejsce, swoje układam itd. Jak mają przyjść goście – jego koledzy, to od razu sprząta bo mu wstyd, że ma taki syf:P Albo jak ma przyjść jego Mamusia hehhee, aż miło się patrzy. Mi wstyd nie jest, bo to nie moje brudne gacie walają się po kątach, a jego:P Reply to BogusiaM 5 lat temu Dziewczyny, wybaczcie im! W moim związku to ja jestem bałaganiarą i rpzysięgam, nie robie tego na złość, to po prostu wypadkowa roztargnienia,zmęczenia i braku czasu. Mój Luby też nie robi tego na złość tylko „optymalizuje logistykę” ;) A mnie szlag trafia, bo mieszkanie małe i każdy grat na wierzchu zagraca. I chodzi nie tylko o jego rzeczy, ale również wspólne. A ja się źle czuję w bałaganie – przytłacza mnie. Ale właśnie brak czasu bierze się z bałaganu bo nie odkłada się na miejsce i potem się szuka. Jak co rusz szukasz czegoś robisz się roztargniona a to wszystko męczy. Reply to Jutka 5 lat temu Rany, mam wrażenie, że to wrodzona cecha całego rodzaju męskiego ;). Reply to Katarzyna Kędzierska 5 lat temu jest na to metoda – szkoła oficerska ;) mój Z jak tylko ściągnie spodnie są już w kostkę złożone ;) No nie wiem, pół mojej rodziny to żołnierze i jakoś nie zauważyłam, żeby przeszkolenie na długo wystarczało :). Po nabyciu stopnia oficerskiego chyba wraca do normy ;))). Reply to Jutka 5 lat temu Twój syn będzie dokładnie taki jak go wychowacie ;-) Bałaganiarstwo nie jest na szczęście cechą wrodzoną, a konsekwencją wyręczania dziecka przez rodziców. Lepiej od małego uczyć odkładania na miejsce. Znam problem z autopsji. Reply to Izabela K. 5 lat temu Śmiem się nie zgodzić ? również z autopsji: jako matka trójki, wyznając jedne i te samy zasady, mam zaskakująco różne efekty. Kwestia charakterów, nie wychowania – czyli jednak geny mają coś do powiedzenia. Pozdrawiam Reply to Izabela K. 2 lat temu Jeżeli ta nauka będzie przypominała tresurę to odniesie wręcz odwrotny skutek i taki synek jak będzie na swoim z uczuciem przeogromnej ulgi, że uwolnił się od upiornie pedantycznej mamusi będzie sobie z radością bałąganił na całego. Reply to Joanna 5 lat temu Nie zawsze się da, co więcej – zmuszanie działa zupełnie odwrotnie :P W mojej rodzinie chomikiem jest babcia, ale na szczęście nie przypadkiem znanym z amerykańskich programów, ale zbiera np. ręczniki czy pościel. Gdy niespełna dwa lata temu przeprowadzałam ją z Pomorza na Śląsk wiele rzeczy udało się wyrzucić (miałam tydzień na spakowanie jej 50-letniego dobytku z 3-pokojowego mieszkania), ale do tej pory mi wypomina, że wszystkie jej rzeczy oddałam. Sama niestety też mam tendencje do chomikowania i w naszym domu to widać. Czasem mam zryw i zabieram się za porządki, przez tydzień jest fajnie, a potem znowu zaczynam zbierać. Próbuję sobie z tym radzić, ale szczerze mówiąc marnie mi to idzie. Reply to Katarzyna Seredin-Kolarczyk 5 lat temu Tak to już podobno jest, że wiele cech dziedziczymy po dziadkach. Moi też są okropnymi chomikami :), a jednak mnie udało się z tego schematu uciec. Znaczy, da się :). Trzeba rozmawiać, rozmawiać. Ja na przykład pokazałam mojemu mężowi Twoją książkę i przeczytał spory kawałek, spodobała mu się :) Reply to Karo (pinchofsalt) 5 lat temu No proszę! Ciekawe, co z tego wyniknie…. :) Reply to Katarzyna Kędzierska 5 lat temu Mąż jest nawróconym chomikiem świadomym problemu, więc wspieramy się nawzajem i wszystko idzie ku dobremu :) Ten problem jest tak bliski jak mało co. Mój mąż jest potwornym chomikiem i jeszcze nie znalazłam dobrej metody jak go przekonać do pozbycia się bezsensownych rzeczy. Na moje „pozbądźmy się tego czy tamtego” on odpowiada „może się przyda”, „przecież jest jeszcze dobre”, „nie rozumiem dlaczego mamy wyrzucać coś, co jest dobre”, „to pamiątka”, „prezentów się nie wyrzuca” itp. itd. Ciężko mi walczyć z tego typu tekstami, chyba metoda małych kroków tu się przyda. Uprzątnę swoje rzeczy i zacznę powoli próbować go doprowadzić do pozbycia jego rzeczy. Rady z tego posta na pewno się przydadzą! :) MaKo, trzymam mocno kciuki. Wiem, jak jest to trudne. w mojej rodzinie chomikiem jestem ja :D niestety z jednej strony mam tego swiadomość i wieeeeeelką chęć zmian, a z drugiej zwyczajnie nie potrafię i rady 1 i 3 zupełnie na mnie nie działają (tzn z 3 to po prostu niewykonalne ;) ), najlepiej na mnie działa właśnie to co opisałaś w 2 punkcie, ale zwyczajnie nie umiem znaleźć tych dobrych rąk dla wszystkich moich zbędnych rzeczy.. ale cały czas szukam :)) i co jakiś czas pozbywam się kolejnego pudła… Reply to anwen 5 lat temu Wiesz, byle nie wpaść w taką pułapkę syndromu Św. Mikołaja. Czasami, gdy nikt nie chce wziąć za darmo naszych rzeczy to zapewne po prostu nadają się na śmietnik… A ja z mężem się mocno wspieramy w naszym dążeniu do minimalizmu, ja weryfikuje jego potrzeby co do zakupów nowinek komputerowych on moje zachcianki do domowych dupereli. Naszym celem są zakupy rzeczy dobrej jakości w niskiej cenie i w ten sposób ograniczamy rzeczy. Wspólny cel na pewno pomaga. Powodzenia w zwalczaniu gryzoni. Reply to Marta 5 lat temu Super! Fantastycznie, że się wspieracie i macie wspólny cel. To ogromnie pomaga :). zastanawiający wynik testu: minimalista aż do przesady… To tak jak u mnie! A wynikiem bym się nie przejmowała, nawet nie wiadomo, kto ten quiz skonstruował :) Mam to samo ;) Ale ja tak lubię …Naprawdę … Bardzo często piszesz o minimalistycznym stylu ubierania, a mnie przydałby się poradnik jak nie kupować tylu kosmetyków i jedzenia… Bo niestety jestem chomikiem, ale obecnie bardziej w tych dziedzinach. Wchodzę do drogerii po tusz do rzęs, a wychodzę z kolejną odżywką do włosów, szminką, kremem pod oczy i zestawem maseczek do twarzy. Ostatnio zajrzałam do lodówki, gdzie trzymam te zapasy i w zasadzie ponad pół półki to same kremy i maseczki… Już od dawna sobie obiecuję, że się za to wezmę, ale to wcale nie jest łatwe. Bo znowu przecena 50%, a ja właśnie zapodziałam ulubiony rozświetlacz, bo szampon się kończy, a skoro już jestem, to przejrzę inne promocje, bo na pewno o czymś zapomniałam… Udało mi się nie wejść do drogerii przez 2 miesiące, a potem przy następnej wizycie nadrobiłam zaległości… Moją zmorą są też promocje żywności w jedynym ratunkiem jest w tej kwestii wysłanie do sklepu partnera z listą, a on na szczęście ma silną wolę i nie kupuje głupot, tyle że pracuje do późna i zwykle nie mam sumienia, żeby go jeszcze dodatkowo fatygować :P Reply to sunnyhill 5 lat temu Polecam kupowanie przez internet (także żywności). Masz więcej czasu na zastanowienie się w komfortowych warunkach, w spokoju, bez nacisków. Można w każdej chwili sprawdzić, czy dany produkt naprawdę się kończy, czy jeszcze nie. Widzisz od razu cały koszyk wraz z ceną – bardzo prosto w tym momencie o refleksję „czy ja naprawdę tego potrzebuję”. Gdy muszę kupić coś stacjonarnie to w głowie mam listę zakupów i nie kupuję nic więcej. Staram się też jak najszybciej uciec ze sklepu – teraz w kurtce jest gorąco (a na kilka minut nie będę jej zdejmować), tłok, po co mam tam przebywać? Reply to sunnyhill 5 lat temu Robienie spisów swojego stanu posiadania kosmetyków ułatwia panowanie nad zakupami kolejnych. Reply to sunnyhill 5 lat temu Nie zgodzę się ze stwierdzeniem o nienarzucaniu małej ilości rzeczy swoim najbliższym. Wynika to po prostu z użytkowania wspólnej przestrzeni, a do tego osoba, która gromadzi rzeczy nie jest wstanie sama sobie z tym poradzić. Jest to jakby sygnał do wszystkich wkoło, że z czymś sobie nie radzi. I jeśli jest to osoba bliska to nie możemy zostawić jej samej sobie. Reply to Marta Re 5 lat temu O nieradzeniu sobie możemy mówić tylko w przypadku chorobliwego zbieractwa. Reply to slythia 5 lat temu Z obserwacji swoich bliskich i rodziny i przyjaciół będę upierała się, ze gromadzenie i nie umiejętność rozstawania się z popsutymi, uszkodzonymi czy nie potrzebnymi rzeczami jest niemym krzykiem, że jakaś część ich życia wymaga posprzątania i zmiany. Reply to Marta Re 5 lat temu Popsutymi czy uszkodzonymi – być może. Jednak samo gromadzenie rzeczy (o ile ma jakieś sensowne granice) nie jest chorobą i nie jest wołaniem o pomoc. Jest po prostu innym stylem życia. Reply to slythia 5 lat temu Jest wołaniem, tylko kwestia czy otoczenie chce to usłyszeć. Nie napisałam, że jest chorobą, ale jest jakimś zaburzeniem funkcjonowania, traceniem panowania nad otaczającym światem. I kwestia etapu do którego ktoś dochodzi. Ja mieszkam z rodzicami i nie interesuje mnie co oni sobie zbierają dopóki nie próbują mi się wtrącać w moje rzeczy :) Tacie często szkoda jak chce oddać albo wyrzucić jakiś ciuch, ale on w tym chodził nie będzie, ja też nie więc decyzja i tak należy do mnie :D A partnera do mieszkania mam nadzieję że znajdę podobnego do mnie. W quizie wyszło mi że jestem minimalistką :D Trochę niewiarygodne, chociaż podejście pewnie mam dobre, tylko troszkę bałaganu i milion butów zostało :) Muszę pochwalić podejście. Wiele osób zaczynających wyznawać nową ideologię (jeśli minimalizm można pod to podciągnąć) zaczyna mieć misję nawracania świata, chce wszystkich przekonać, że to podejście jest jedyne słuszne i tylko tak można żyć. Nigdy dobrze się to nie kończy, generuje tylko niepotrzebne konflikty. Nie ma nic gorszego od nawracania na siłę. Dla mnie najlepszym sposobem był „na lenia”. Mniej zagracone przestrzenie o wiele prościej jest utrzymać w porządku, samo sprzątanie także trwa znacznie krócej. Można także zaoferować pomoc w ogarnięciu mieszkania bądź szafy. Reply to slythia 5 lat temu Hehe, na lenia najbardziej działa na mnie osobiście :). A ja taki chomiki minimalista. Niby pozbywam się części rzeczy które do mnie nie pasują o się już nie nadają. Ale z drugiej strony kupię nowe niby dobrej jakości dopasowane do mojej osobowości. Niestety ciągle czuje taki nielad i przeszkadza mi ten nadmiar. Reply to Lidia Kajdas 5 lat temu Hmm, coś czuję, że Ty też czujesz, że to bardziej nie „jak pozbyć się nadmiaru”, ale „jak nie kupować” :). Reply to Katarzyna Kędzierska 5 lat temu Walczę i to ciężko…moja cała nadzieja w tym ze obecnie mam dalej do miasta i raczej często tam zaglądać nie będę… Jestem w 100% minimalistką. Przeprowadzałam się kilkanaście razy, mieszkam już w 4 mieście i moje wszystkie ubrania mieszczą się w niewielkiej szafie na wieszakach plus bielizna (dolna i górna szafka tejże szafy jest zajęta). Mam naprawdę malutko rzeczy, zrobiłam niesamowite czystki i dopiero po nich złapałam oddech, osiągnęłam spokój i, o dziwo, dopiero mam w co się ubrać codziennie rano :) Wydaje mi się poza tym, że wyglądam lepiej niż kiedyś, nie kombinuję, nie poszukuję, nie sprawdzam i nie testuję – skoro mam ochotę nosić różne damskie koszule (najczęściej krata w różnych kolorach) i jeansy (obowiązkowo ciemne), to po co mam sprawdzać 3716487532423 raz, czy nie lepiej mi w marynarce/spódnicy itp. Już wiem, że nie lepiej :D Zainwestowałam w porządne skórzane buty na każdą porę roku (baleriny, za kostkę, kozaki, szpilki), które pasują do każdej z moich stylizacji (czasem praca wymaga ode mnie wskoczenia w jedną z trzech sukienek, stąd szpilki). Nie mam też zbyt wiele biżuterii, ale za to noszę tylko złotą – mnóstwo srebrnych pojedynczych kolczyków i wisiorków z serduszkiem z gimnazjum wymieniłam u jubilera na złote kolczyki, niby tamtych miałabym więcej, ale co z tego, skoro ich nie nosiłam, a szkoda mi było pieniędzy na złote. Mam wystarczającą liczbę kosmetyków, żeby umalować się codziennie rano i od święta (w sumie różnica to mocniejsza pomadka), umyć się (codziennie, nie tylko od święta :P) i zadbać o siebie, z pielęgnacji też już w końcu wybrałam najlepsze dla mnie produkty i na inne nie spoglądam. To wszystko trwało, nie olśniło mnie z dnia na dzień, ale też nigdy nic nie chomikowałam i zawsze uwielbiałam (wiem, dziwne :D) wyrzucać wszystko zbędne do kosza i tutaj wypada dać jakiś happy end o życiu w czyściutkiej przestrzeni rodem z instagrama, ale… mój mąż jest potwornym chomikiem, nie daję rady tego w nim zwalczyć, ma stosy zalegających ciuchów, książek, gazet, gier, przydasi wszelkiej maści. Przy tym jest najlepszy na świecie, dlatego jeszcze wytrzymuję ten chaos, ale bałagan dookoła wpływa na związek, na nastrój. Szukam pomocy, podeślę mu ten wpis, może tym razem…? Ja od zawsze lubiłam jak nic nie leży na wierzchu. Ostatnio już do końca pozbyłam się nie potrzebnych rzeczy i ubrań. Dałam sobie cel żeby nic nie mieć na strychu :) Zawsze denerwowało mnie przechowywanie zapsutych, nie potrzebnych, zniszczonych rzeczy. Jak na złość teraz zostałam z dwoma domami pełnymi takowych rzeczy gromadzonych przez sto lat …. To się nadaje do pokazywania takim chomikom i pytania ich czy chcę żeby też ktoś musiał potem poświęcać masę czasu żeby te ich graty wywalać …. i jeszcze musiał płacić za kontenery bo inaczej raczej się nie da :/ Reply to Ewelina|LeśnyProjekt 5 lat temu Mnie przeraża wizja takiego bałaganu w spadku. W rodzinnym domu mojej mamy oprócz w miarę ogarniętej przestrzeni mieszkalnej jest strych, garaż, chlew i jeszcze jakieś szopy – w większość zawalone śmieciami i „przydasiami”. Brrr… przeraża mnie sama wizja sprzątania, bo jeden człowiek tego łatwo nie ogarnie, a moja rodzinka coraz więcej rzeczy gromadzi. Reply to Aleksandra 5 lat temu Najchętniej bym to sprzedała z zawartością :D Czytałam książkę jakiś czas temu, a nadal pamiętam cały fragment! Tak bardzo utkwił mi w głowie :) Mój chomik jest oporny na kije, marchewki, przekupstwa innego rodzaju., ale znalazłam inny sposób. Po którymś dniu z kolei, gdy już nie mógł znaleźć czegoś w swojej szafie z ubraniami zaproponowałam, że posprzątam. Przystał bez wahania, ale zastrzegł, że „zakaz wyrzucania bez mojej zgody”. Oczywiście przystałam na to :D I co się okazało? Że ma 18 par jeansów, a ja mam dwie :D Co zrobiłam? Zapytałam go – „Słonko, wiesz ile masz par jeansów?” Odpowiedź: „yyy, 3, 4… nie 4, 5. Tak 5” Musiałaby Pani zobaczyć jego minę, gdy powiedziałam, że 18. Nie uwierzył póki nie zobaczył :D I co stwierdził? „Nie no, faktycznie za dużo, to co z tym teraz zrobić?” Nietrudno wyobrazić sobie moją radość i poczucie triumfu :D Reply to Educated Bananas 5 lat temu Mąż robi raz na jakiś czas przeglądy szafy (z mojej inicjatywy) i wyrzuca nieużywane ubrania. Z drugiej strony ostatnio rzucił: przydałaby się mi nowa marynarka. Gdy przejrzeliśmy szafę, to okazało się, że kupiona niedawno ma urwany guzik, a dwie poszły do krawca do zwężenia i już nie ma problemu. XD ja też czasem zapominam, że coś mam już w szafie i nie muszę koniecznie biec do sklepu, a naprawdę bym siebie o to nie podejrzewała :D Ważne, że nie będzie czwartej marynarki xD Szafa uratowana przed marynarkową inwazją :D Reply to Educated Bananas 5 lat temu On ma 6 marynarek – po prostu chodził tylko w trzech… czyli nie będzie siódmej :) Wow! 6 marynarek to wystarczająco dużo, to fakt xD Reply to Educated Bananas 5 lat temu Liczenie się sprawdziło!!! :)))) Gdy powiedzialam mezowi, ze czytam (Twoja) ksiazke o minimalizmie, zazartowal: „Niedlugo i mnie wyrzucisz” :) I cos w tym jest. Moja zamilowanie do pustych szafek nie moze byc wazniejsze niz on sam, nawet jesli ma tendencje do zbieractwa w kilku dziedzinach. Na szczescie nie jest najgorszym chomikiem. Natomiast tesciowie maja ogromny dom zawalony ogromem rzeczy, oczy bola, gdy tam wejde i to mimo ze tesciowa w kolko sprzata (lub wlasnie dlatego w kolko sprzata). To jest ich styl zycia i ich dom, wiec nic nie mowie, ale wydaje mi sie, ze taka przestrzen przytlacza moja tesciowa, ktora i tak musi monitorowac wrodzona depresje. Chyba chcialaby miec bardziej pusta przestrzen, ale mowi, ze „jestem zapominalska, wiec wszystko musze miec na wierzchu”. Reply to Renata 5 lat temu Życie z depresją nie jest łatwe, wiem coś o tym. Powoli, zmiany muszą następować powoli i od podstaw. Ja, mimo iż od kilku lat dążę do zminimalizowania swojego stanu posiadania, to w pewnych kwestiach wciąż walczę z wewnętrznym chomikiem. Cieszę się, że wreszcie zdecydowałam się na oddanie dużej części swoich butów – byłam do nich przez długi czas przywiązana, jednak trzymanie czegoś, czego się nie używa, nie ma sensu. Zrobiłam też kolejny przesiew w szafie i już wiem, że wylatują też sukienki, których nie noszę. Zostają 2 wyjściowe, które lubię najbardziej i są moimi perełkami :-) Wprowadzam też projekt denko – mam zapas żeli do twarzy, kremów i maseczek, obiecałam sobie nie kupować nowych, dopóki nie zużyję starych. Udało mi się wyczyścić kosmetyczkę ze zbędnej kolorówki, na co dzień i tak maluję się bardzo delikatnie, szalone szminki i cienie to nie dla mnie. Jest jeszcze kilka dziedzin, w których czekają mnie porządki (karton z książkami) – wszystkie mam zapisane w notesie, odhaczam punkt po punkcie. Udało mi się przekonać do porządków w szafie narzeczonego – co prawda nadal nie jest idealnie, ale juz i tak dużo lepiej, uporał się też z walającymi się dokumentami :-) Reply to Izabela K. 5 lat temu No, proszę :). Tyle dobrego!!! Troszkę tego się spodziewałam patrząc na swoje ostatnie odczucia. Jestem Minimalistką do przesady. Tylko, że skoro mi dobrze to ta przesada jest… przesadzona :D Świetny blog, tematyka trafia idealnie w mój gust i mój punkt widzenia. Wolę czegoś nie mieć wcale niż mieć tego dwa, bo od razu pojawia się chaos w mojej głowie. Z quizu wynika, że jestem minimalistą :) M. Ale super, że udostępniasz nam fragmenty swojej książki! ;) Muszę ją wreszcie przeczytać w całości. W życiu raczej jestem minimalistką ale nie zaszkodzi się dokształcać jeszcze bardziej! Reply to Ania Kalemba 5 lat temu Bardzo proszę :). Daj koniecznie znać, jeśli przeczytasz :). Prawdziwy minimalizm zaczyna się wtedy kiedy mieszkasz z drugą osobą w kawalerce 25 m², na których macie jedną wspólną szafę, jedno biurko z krzesłem i jedno łóżko. Nie ma wtedy miejsca na zbędne rzeczy i upychanie ich po kątach. Do tego bardzo pomaga też bycie studentem, dzięki czemu nie można sobie pozwolić na wydawanie na niepotrzebne rzeczy. Wtedy każdy chomik chcąc, nie chcąc zamienia się w minimalistę :D Reply to Sara | 5 lat temu Owszem, owszem, zakładając, że nie zostawiło się 3/4 dobytku w domu rodziców :). Reply to Katarzyna Kędzierska 5 lat temu Haha, no tak. Osobiście jestem w domu rodzinnym 2-3 razy w roku, więc nie było sensu tam zostawiać nic oprócz mebli. Aczkolwiek, co racja to racja. :) Reply to Sara | 5 lat temu Mam podobną sytuację, tylko większy metraż (32 m2) i niestety sam fakt małego mieszkania nie sprawi, że w magiczny sposób zapanuje porządek, a zbędne przedmioty znikną ;) Swoje rzeczy od rodziców przywiozłam już dawno, ale ich ogarnianie idzie mi tak powoli… Ale dążę do minimalizmu i stopniowo robię postępy ;) Podstępu nie polecam. W czasach kiedy byłam strasznym chomikiem stosował ją mój tata. Kiedy odkryłam ten „podstęp” gromadziłam w złości jeszcze bardziej zapalczywie :) Do minimalizmu trzeba dojrzeć – nie ma drogi na skróty. Porządki świąteczne – pytanie z quizu. Nie rozumiałam, nie rozumiem i nie będę w stanie nigdy pojąć tego szału sprzątania na święta, u mnie w domu tego nie było, sprzątało się cały rok normalnie, na bieżąco i w swoim domu postępuję tak samo. Hej Kasia, w quizie wyszła mi minimalistka. Moja mama i mąż są chomikami, mamie co jakiś czas pomagam odgruzować łazienkę, kuchnię i piwnicę, ale to jest długi i żmudny proces. Niedawno wprowadziliśmy się z mężem z Irlandii, do PL wróciły 2,5 mojej paczki i 7, 5 jego. Nie rozumiem, ale akceptuję. :) Ja jednak stosuje metodę podstępu. Przykład – butelki po winie. Mój chomiczy mąż zabronił mi wyrzucać wyjątkowo ładnych, jego zdaniem, butelek. moim zdaniem to po prostu szklane śmieci. Po jakimś czasie zalegania schowałam je do kartonu na szafie i poinformowałam o tym męża, żeby się czasem na mnie nie złościł, że wyrzucam jego skarby :p A teraz, po jakimś roku, wyrzuciłam połowę tych butelek do śmieci, bo mąż już na pewno nie pamięta, że w ogóle tam są. To samo tyczy się stosu gazet, kapselków po piwie, biletów z kina i miliarda innych odpadów. Reply to vesper 2 lat temu Moim zdaniem to nie jest w porządku. Może tak się zdarzyć, że kiedyś zauważysz brak buteleczki ze swoim ulubionym lakierem do paznokci (zdaniem męża różowym okropieństwem), flakonika z odrobiną cudownych (twoim zdaniem perfum) na dnie – zdaniem męża śmierdzącym odpadem, stosiku przecudownych romansów wygrzebanych w antykwariacie (zdanie męża niepotrzebnych papierzysk), to zrozumiesz. Może jestem złośliwa ale należałaby cis ię taka nauczka!!! To ja dorzucę sposób mojej mamy, który sama praktykuję w stosunku do własnego męża. Oddałyśmy należną część szafy i komody szanownym panom i uznałyśmy, że dopóki drzwi i szuflady się domykają, a zawartość nie próbuje wydostać się na zewnątrz, to jest ich królestwo. Próby abordażu są skrupulatnie duszone w zarodku, bo umowa była za obopólną zgodą wypowiedziana głośno na forum przy świadkach. A argumenty- mam za mało miejsca- kończą się wspólnym przepatrzeniem zawartości i uporządkowaniem przestrzeni (wychodzi raz na pół roku). Tym sposobem wszystko jakoś się ogarnia, nawet takie bałaganiarskie chomiki ? pozdrawiam Reply to skak Anka 5 lat temu Dobre!!! Od razu zastosowałam ostatni sposób, kiedy odgruzowywałam łazienkę mojej mamie. Niestety nie mogę u niej siedzieć dłużej, żeby zrobić porządek w całym domu, ale przynajmniej kawałek przestrzeni jest ogarnięte, a ona po dziś dzień nie zauważyła braków w łazienkowych gratach. ^^ Ja działam podstępem, przyznaje się do tego i wiem, że inaczej usłyszałabym „jeszcze się przyda”. Niestety, starsi ludzie (nie tylko, ale u nich najczęściej to obserwuję) mają tendencje do aktywnego chomikowania wszystkiego. Gdybym regularnie po sezonie letnim nie wyrzucała zbędnych rzeczy z naszego letniego domu, to pewnie zginęlibyśmy pod sterta plastikowych opakowań, słoików, reklamówek i innego badziewia. Ubrania i buty to rzecz osobista, tego nie dotykam. Ale 5 nieznanych nikomu szczoteczek do zębów i 8 używanych przez nie wiadomo kogo golarek jednorazowych musi wylądować przeze mnie w koszu, bo inaczej nie znajdzie się tam nigdy. To już nawet nie jest podstęp, to są działania prewencyjne do zachowania względnej higieny w najbliższym otoczeniu… Można się ze mną nie zgodzić, ale uważam, że jako młode pokolenie mam obowiązek kontrolować trochę moich dziadków, bo ich siły umysłowe nie są już na takim poziomie jak być powinny. Czystki w lodówce też bywają niezbędne (żeby tego dokonać należy wysłać babcię z misją poszukania jakiegoś zdjęcia czy książki wśród bibelotów, zyskuje się czas na akcję). A z moją drugą połówką to działamy na tych samych falach. Mamy to, co jest faktycznie potrzebne i/lub ładne i sprawia nam przyjemność (np. obrazy). Pozdrawiam! Wiem sporo o chomikowaniu. Moja mama jest strasznym zbieraczem. Moja babcia też była. Ile ja się nawalczyłam żeby uporządkować nasze życie! Niestety ze zbieraczem nie jest to łatwe i poległam. Mama mowiła, że wynagradza sobie czasy z dzieciństwa kiedy nic nie miała. Jak kupi nowy ciuch to mówi, że wydała na to pieniądze i na pewno się tego nie pozbędzie nawet jeśli dana rzecz ma 15 lat! Czasem jak ją sposobem zachęce to wywalimy kilka dużych worów z ciuchami, ale to jest kropla w morzu. Zawsze mnie to tyle nerwów kosztowało. Teraz jak ją odwiedzam to jak widze zawalone pokoje to nadal mnie to wkurza i najgorsze, że nic nie da się przetłumaczyć. To jest walka z wiatrakami. Bywało, że jak wywalałam swoje ciuchy, to musiałam to robić ukradkiem, ale i tak potem mama się pytała czemu jej tych ciuchów nie pokazałam zanim je wyrzuciłam. Żadne pomieszczenie nie nadaje się do przyjmowania gości co mnie tym bardziej irytuje. I nadal uważa po tylu latach, że ona nie jest zbieraczem i że jej ten temat nie dotyczy. Nie jestem chomikiem. Ale czy jestem minimalistką? Staram się od dawna i koleżanki twierdzą, że tak, choć przede mną jeszcze dużo pracy. Ale mój M to zbieracz. Może nie nałogowy, ale sentymentalny. Na przestrzeni naszego wspólnego 20 letniego życia pozbyliśmy się setek kg książek. Mi to idzie łatwo, jemu serce pęka. Ale generalnie jest dzielny i raz na pół roku przechodzi do działania i „oczyszcza swoje otoczenie” (pod naciskiem ofkors) – czy to odzież, czy książki czy inne skarby z przeszłości. I tak sobie żyjemy – rozwijająca się minimalistka i ewoluujący chomiczek. W przypadku dzieci nie jest najgorzej, ale to dlatego, że jeszcze mam na nie wpływ. Minimalna ilość mebli do przechowywania ogranicza możliwości gromadzenia. Czytam blog od kilku tygodni, zakładka po zakładce. Jest świetny. Gratuluję i pozdrawiam. Zuzo, dziękuję bardzo za tak miłe słowa! :) Trochę to dla mnie dziwne, to stwierdzenie, że nie wlicza się do posiadanych rzeczy tych, które się używa z pozostałymi domownikami. Bo tak na to patrząc, to sporo ludzi nie ma setki rzeczy tylko swoich, z których nikt inny nie korzysta. Ja mam ten problem, że mam za dużo stref w której odkładam wszystkie rzeczy, chyba czas będzie to zmienić :) Przyznam, że mam ten problem jeśli o gromadzenie gratów w garażu. Jest to zresztą często powód moich kłótni z żoną. Dzięki za porady w tym wpisie.
Witajcie. Chciałam zapytać się was jak namówić rodziców na kolonie. Byłam już na koloniach więc na pewno nie martwią się że sobie nie poradzę. Owe kolonie są drogie iż kosztują 2300 zł. Aczkolwiek strasznie mi zależy aby być na nich. Kolonie są z moją idolką która niedawno postanowiła ogłosić campy. Program ich jest
Wiele dzieci marzy o tym, by mieć czworonożnego pupila. Problem w tym, że trudno jest przekonać rodziców do takiej decyzji – w gruncie rzeczy odpowiedzialnej i na lata. Dorośli słusznie mogą martwić się o to, kto będzie wyprowadzał zwierzę na spacery, bawił się z nim i pielęgnował je. Są jednak pewne sposoby na to, by przekonać rodziców do czworonoga. Sprawdź, jak namówić rodziców na psa. Jak namówić mamę na psa? Pokaż, że jesteś na to gotowy Przedszkolak być może jest jeszcze za mały na to, by mieć psa. Małe dzieci mają to do siebie, że traktują czworonożnych pupili w domu nie jak żywe stworzenie, ale jak zabawkę. Trudno obyć się bez ciągnięcia psa za ogon lub uszy czy podejmowania prób dosiadania zwierzęcia. Jeśli jednak jesteś już uczniem szkoły podstawowej, możesz podjąć się odpowiedzialności za drugie stworzenie. Jak przekonać rodziców na psa? Pokaż, że zależy ci na posiadaniu pupila i nie będziesz traktował go jak zabawki. Dobrym sposobem na to może być wyprowadzanie codziennie na spacery, nawet bladym świtem, pluszowego pieska. Jeśli wytrzymasz w ten sposób co najmniej kilka dni, a najlepiej tygodni, będzie to dla rodziców dowodem na to, że z żywym czworonogiem również będziesz spacerować. Jak namówić rodziców na psa – przedstaw plan opieki nad zwierzakiem Jak namówić mamę i tatę na psa? Przygotuj listę czynności, do których możesz się zobowiązać – w miarę możliwości. Wiadomo na przykład, że sam nie zaprowadzisz psa do weterynarza ani nie zapłacisz za wizytę, choć być może będziesz mógł zaoferować dołożenie się do utrzymania swojego przyszłego pupila. Ważne jest to, kto będzie wychodził na spacery z czworonogiem. Zadeklaruj, a później trzymaj się swojej obietnicy, że będziesz chodzić z psem na wycieczkę przed śniadaniem. Kolejnym obowiązkiem, który możesz śmiało wziąć na siebie, będzie odkurzanie sierści zwierzęcia z dywanów i kanap w domu, a także rozpoczęcie nauki podstawowych komend. Musisz wiedzieć, że trening z psem to nie tylko przyjemności i prezentowanie z dumą sztuczek z pupilem, ale żmudne godziny nauki haseł, na które początkowo pies w ogóle nie będzie reagować. Wzbudź chęć posiadania psa u rodziców Jak namówić tatę na psa? Pokaż mu, że może z nim biegać wieczorami i zadbać o swoją kondycję. Zaoferowanie tego, że dorzucisz się ze swojego kieszonkowego do utrzymania zwierzęcia może być skutecznym argumentem przemawiającym za czworonogiem w domu. Natomiast, jak namówić mamę na psa? Zwróć jej uwagę, że pupil będzie jej bronił przed namolnymi sprzedawcami obwoźnymi. Zwierzak w domu będzie ogrzewał stopy w długie zimowe wieczory, a także zapewni rozrywkę. Miło będzie patrzeć, jak rośnie i uczy się nowych komend. Dobrym sposobem na to, aby namówić rodziców na psa, jest wzbudzenie w nich chęci posiadania czworonoga. Być może w dzieciństwie mama lub tata mieli takiego pupila? Przypomnij, jak fajnie było mieć przyjaciela tego rodzaju. Weź rodziców do schroniska lub na wystawę psów, pokaż szczeniaki lub skrzywdzone przez los starsze pieski. Niewykluczone, że wystarczy to do tego, by namówić rodziców na posiadanie czworonoga. Jak przekonać rodziców na psa? Użyj sprawdzonych argumentów Jeśli nic nie wskórasz powyższymi sposobami, odbądź z rodzicami poważną rozmowę. W trakcie dyskusji powołaj się na argumenty, które być może przybliżą cię do tego, aby w domu w końcu pojawił się upragniony czworonóg. Wspomnij rodzicom między innymi o: korzyściach wynikających z wychowywania się z psem – takie zwierzę uczy empatii i odpowiedzialności;łatwiejszym radzeniu sobie z emocjami dzięki więzi nawiązanej ze zwierzęciem;lepszej kondycji – codzienne spacery i bieganie z psem wpłyną korzystnie na stan zdrowia;przyjaźni, jaką każdy członek rodziny może nawiązać z czworonogiem, który odwdzięcza się za opiekę lojalnością i miłością. Podsumowanie Nie obrażaj się na rodziców za to, że kategorycznie odmawiają zakupu lub przygarnięcia pupila. Dowiedz się, jak namówić rodziców na psa i wprowadź swój plan w życie. Skłoń ich do rozmowy i rozważania twoich racjonalnych argumentów. Zobacz 1 odpowiedź na pytanie: Jak namówić rodziców na zakupy ? Systematyczne pobieranie treści, danych lub informacji z tej strony internetowej (web scraping), jak również eksploracja tekstu i danych (TDM) (w tym pobieranie i eksploracyjna analiza danych, indeksowanie stron internetowych, korzystanie z treści lub przeszukiwanie z pobieraniem baz danych), czy to przez roboty, web
Wideo: Jak przekonać rodziców, aby kupili Ci chomika: 14 kroków Wideo: Jak namówić rodziców na chomika Zawartość: Kroki Pytania i odpowiedzi społeczności Porady Ostrzeżenia Inne sekcje Czy masz ochotę na chomika, ale nie wiesz, jak przekonać rodziców, żeby się z tobą zgodzili? Dzięki badaniom, przygotowaniu i determinacji możesz dać sobie najlepszą szansę, aby ich przekonać! Skoncentruj się na tym, aby dowiedzieć się jak najwięcej o chomikach i udawaj się do rodziców tylko wtedy, gdy będziesz gotowy, aby przedstawić sprawę i udowodnić im, że będziesz wspaniałym właścicielem chomika. Kroki Część 1 z 3: Jak zebrać więcej informacji Badaj chomiki i ich nawyki. Przejdź do trybu online i dowiedz się, co jedzą chomiki, co lubią robić, gdzie je kupić i uzyskaj inne istotne informacje. Zapytaj znajomego, który ma chomika, czy ma jakieś rady lub przemyślenia na temat chomika. Udaj się do lokalnego sklepu zoologicznego i poproś tam pracownika o informacje na temat chomików, w tym ile kosztują chomiki, jak często należy je karmić, czym lubią się bawić i jakie masz inne pytania. Chomiki są nielegalne na Hawajach, więc jeśli mieszkasz na Hawajach, możesz spojrzeć na inne opcje dla zwierząt! Zdecyduj, który typ chomika jest dla Ciebie odpowiedni. Istnieje pięć głównych typów chomików: chomiki syryjskie, chomiki Campbella, Winter White, Roborovski i chińskie. Większość chomików ma od 3 do 5 cali (7,6 do 12,7 cm) długości, chociaż chomiki syryjskie są większe i osiągają od 6 do 7 cali (15 do 18 cm) długości. Roborovski i chomiki chińskie żyją dłużej, a chomiki Campbells i Winter White to chomiki karłowate. Mając wszystkie te opcje, upewnij się, że znajdziesz odpowiedni dla siebie typ chomika! Przygotuj się do odpowiedzi na pytania dotyczące chomików. Twoi rodzice prawdopodobnie będą chcieli wiedzieć, jak długo żyją chomiki (2-3 lata), czy pachną (nie!), Co jedzą (pokarm dla chomików) i inne praktyczne rzeczy. Sporządź listę faktów na temat chomików i miej te informacje pod ręką, aby móc odpowiedzieć na wszelkie pytania rodziców. Pomyśl o tym, jak chomik może współistnieć z innym zwierzakiem. Jeśli masz innego zwierzaka, twoi rodzice mogą używać tego jako wymówki, aby nie dostać chomika. Dowiedz się o wspólnym pożyciu chomików, znajdź pomieszczenie, w którym możesz umieścić chomika, do którego nie ma dostępu inne zwierzę, i przygotuj się do zabawy z chomikiem, gdy drugiego zwierzaka nie ma w pokoju. Budżet dla chomika. Sprawdź, ile będzie kosztował chomik. W zależności od tego, gdzie mieszkasz, chomik będzie kosztował od 5 do 20 USD. Klatka dla chomika kosztuje od 30 do 50 dolarów. Dodatkowe wydatki dla chomika, takie jak trociny na spody klatek, karma dla chomika i piłki do ćwiczeń chomika, będą kosztować od 25 do 50 USD. Jednym ze sposobów, aby pokazać rodzicom, że jesteś naprawdę oddany, jest próba zaoszczędzenia na całości lub części wydatków na chomika, aby rodzice nie musieli za to płacić. Oszczędzaj pieniądze lub proponuj wykonywanie prac domowych za pieniądze. Część 2 z 3: Jak przygotować się do rozmowy Zaplanuj spotkanie z rodzicami. Planując spotkanie, wiesz, kiedy Twoi rodzice będą Cię słuchać. Jednocześnie planowanie spotkania pozwala rodzicom wiedzieć, jak ważny jest dla Ciebie chomik! Zapytaj rodziców, jaka data i godzina im odpowiada, i wybierz czas, w którym będą dobrze wypoczęci, a najlepiej w dobrym nastroju! Jeśli Twoi rodzice chcą wiedzieć, dlaczego planujesz spotkanie, powiedz im, że masz propozycję, którą chcesz czas na planowanie to tuż po obiedzie lub w weekendy - unikaj spotkań w okresach dużego stresu, takich jak poranki lub przed prezentacja. Zrób prezentację zawierającą wszystkie informacje o tym, dlaczego chcesz chomika. Dołącz elementy wizualne do tablicy plakatowej lub programu PowerPoint. Czas spędzony na prezentacji pokaże również Twoim rodzicom, jak bardzo jesteś poważny! Pokaż odpowiedzialność. Pokaż rodzicom, że jesteś odpowiedzialny, zanim poprosisz o chomika. Wykonuj drobne zadania w domu, takie jak pomaganie rodzicom w rozładowywaniu zmywarki lub praniu. Jeśli masz innego zwierzaka, pomóż rodzicom je karmić, chodzić lub myć. Naskładać. Jeśli planujesz samodzielnie kupić chomika lub wnieść pieniądze na zakup, zacznij oszczędzać. Ćwicz wydawanie mniej pieniędzy, wykonywanie obowiązków domowych lub innych drobnych zadań za pieniądze, a nawet zdobywanie pracy. Pokazanie rodzicom, że masz już zaoszczędzone pieniądze podczas prezentacji, to kolejny sposób na zademonstrowanie swojego poświęcenia i odpowiedzialności. Przećwicz swoją prezentację. Skoncentruj się na mówieniu wyraźnie i powoli oraz przygotuj się na udzielenie odpowiedzi na wszelkie pytania, jakie mogą mieć twoi rodzice. Bądź pewny siebie! Upewnij się, że Twoja prezentacja zawiera duży i czytelny tekst i obrazy. Część 3 z 3: Jak zapytać rodziców Prezent dla twoich rodziców. Używaj czystego głosu i przedstaw fakty o tym, dlaczego chcesz chomika. Upewnij się, że rodzice siedzą wygodnie i mogą wyraźnie i łatwo zobaczyć prezentację. Poproś ich, aby podnieśli ręce, jeśli mają jakieś pytania, ale uprzejmie poproś, aby nie przerywali prezentacji, dopóki nie skończysz. Jeśli Twoi rodzice czują się sfrustrowani lub zirytowani podczas prezentacji, zapytaj, dlaczego tak reagują i postaraj się odpowiednio dostosować. Na przykład, jeśli są sfrustrowani, że spotkanie trwa zbyt długo, spróbuj je na wszelkie pytania, które mogą mieć twoi rodzice. Mam nadzieję, że znasz wszystkie odpowiedzi na ich pytania. Jeśli tego nie zrobisz, pokaż rodzicom, że naprawdę chcesz chomika, rozważając dokładnie to, o co pytali, i znajdując odpowiedź. Jeśli nie masz pojęcia, jak odpowiedzieć na ich pytanie, zapytaj, czy możesz przeprowadzić więcej badań i przedstawić informacje później. Jeśli masz innego zwierzaka, twoi rodzice mogą zapytać, jak chomik może współistnieć z tym innym zwierzakiem. Przygotuj się na to pytanie i przygotuj dobrą odpowiedź!Nie jęcz ani nie narzekaj. Pamiętaj, że twoi rodzice mogą odmówić. Jeśli tak, spróbuj sprawdzić, czy jest sposób, aby później złapać chomika. Mogą poprosić Cię o dobre oceny, wyprowadzić psa lub zademonstrować inny rodzaj odpowiedzialności, zanim pozwolą ci zdobyć chomika. Jeśli twoi rodzice są na przeszkodzie w kwestii chomika, zaproponuj, że będziesz bardziej odpowiedzialny bez pytania. Jeśli spróbujesz pokazać im, jak bardzo potrafisz być odpowiedzialny, zrobi to na nich wrażenie i zwiększy Twoje szanse!Bądź cierpliwy. Cierpliwość pomaga pokazać rodzicom, że naprawdę zależy Ci na chomiku! Przypomnij im delikatnie, że nadal chcesz chomika, ale upewnij się, że nie mówisz o tym przez cały czas - nie chcesz też ich denerwować. W końcu twoje poświęcenie pokaże rodzicom, że naprawdę chcesz chomika! Pytania i odpowiedzi społeczności Jaki jest najtańszy chomik? Zwykle chomiki syryjskie są najtańsze, choć zależy to od tego, gdzie mieszkasz i co oferuje Twój lokalny sklep zoologiczny! Co jeśli twoi rodzice powiedzą ci, że nie chcą kolejnego zwierzaka? Ty też musisz uszanować ich się nie być nachalny, jeśli chodzi o zdobycie takiego, nawet jeśli odmówią. Nadal mogą zmienić zdanie, ale daj im trochę czasu na przemyślenie tego. Jeśli udowodnisz, że jesteś odpowiedzialny, mogą zdecydować, że sobie z tym poradzisz. W skali od 1 do 10, jak łatwo (lub trudno) jest opiekować się chomikiem? Dla niektórych osób wynosi od 5 do 9. To nie jest takie trudne. Potrzebujesz tylko klatki, jedzenia i wody dla nich, małych zabawek do żucia i może tuneli. Musisz także spędzać z nimi czas codziennie, najprawdopodobniej w nocy lub wieczorem, ponieważ prowadzą nocny tryb życia. A jeśli moja mama nienawidzi zapachu chomików Przy odpowiednim czyszczeniu i dbałości o klatkę chomiki właściwie nie pachną! Często „zapach” chomika pochodzi z trocin znajdujących się na dnie klatki chomika, dlatego regularnie je wymieniaj i pamiętaj, aby usuwać wszelkie wyrzucone chomiki, gdy tylko je zobaczysz :) A jeśli mam już psa? W porządku. Możesz po prostu trzymać klatkę mocno zamkniętą i poza zasięgiem psa. Jeśli pies jest bardzo duży lub agresywny w stosunku do małych zwierząt, klatkę należy trzymać w miejscu niedostępnym lub niedostępnym dla psa. Czy można zostawić chomika na kilka dni na wakacjach? Tak, ale musisz mieć kogoś odpowiedzialnego za pilnowanie twojego chomika. Nawet jeśli zostawisz je z jedzeniem i wodą, jest bardzo możliwe (a nawet prawdopodobne), że zjedzą całą żywność na długo przed Twoim powrotem do domu. Ktoś musi codziennie sprawdzać stan chomika i uzupełniać pożywienie i wodę. Moja mama nienawidzi gryzoni, a tata zawsze się z nią zgadza. Co ja robię?! Zapytaj ich, dlaczego nienawidzą gryzoni i spróbuj odpowiedzieć na ich obawy! Może nienawidzą gryzoni, ponieważ myślą, że wąchają lub dlatego, że nie podoba im się sposób, w jaki kopią. Kiedy wiesz, dlaczego nie lubią gryzoni, będziesz lepiej przygotowany, aby pomóc im zrozumieć, że nie ma nic złego w gryzoniach! Bez względu na to, jak dużo rozmawiam o tym z rodzicami, nigdy o tym nie rozmawiają. Wszystkie te kroki wykonuję już prawie dwa lata. Co ja robię? Usiądź z rodzicami i naprawdę o tym porozmawiaj. Pomaga, jeśli jesteś sam i wszystkie elementy rozpraszające są wyłączone; w ten sposób nie mają powodu, aby cię ignorować. Dobrze jest też, gdy pytasz, kiedy są w dobrym nastroju. Mój ostatni chomik umarł, jak mam ich przekonać, że to się więcej nie powtórzy? Chomiki umierają, jest to część cyklu ich bardzo krótkiego życia. Być może twoi rodzice powinni być bardziej świadomi długości życia chomika. Możesz ich o tym poinformować. Z drugiej strony, jeśli spowodowałeś jego śmierć, musisz udowodnić, że jesteś teraz odpowiedzialny i jesteś w stanie opiekować się zwierzakiem. Mogą się z tym zgodzić lub nie, ale musisz być szczery. Co by było, gdybyś zaproponował, że za to zapłacisz, ale i tak odmówią? Czasami rodzice po prostu nie chcą zwierząt. Albo twoi rodzice mogą pomyśleć, że jest już wystarczająco dużo zwierząt. Być może po prostu czekaj i pytaj ponownie innym razem, kiedy mieli czas, aby naprawdę przemyśleć to i zdać sobie sprawę, że Twój entuzjazm nie osłabł. Porady Upewnij się, że masz wystarczająco dużo czasu, aby zająć się chomikiem! Upewnij się, że masz w domu wystarczająco dużo miejsca dla swojego chomika. Jeśli kiedykolwiek umieściłeś chomika w kuli chomika, uważaj, aby go obserwować przez cały czas, zwłaszcza jeśli twój dom ma schody. Spróbuj sporządzić listę zalet i wad zdobycia chomika. Zapytaj rodziców, czy możesz dostać chomika, gdy są w dobrym nastroju! Zrób prezentację multimedialną o chomikach i o tym, co zrobisz dla swojego futrzanego przyjaciela. Nigdy nie używaj pościeli sosnowej lub cedrowej. Próbując przekonać rodziców, aby pozwolili ci dostać chomika, bądź cierpliwy i wytrwały! Nawet jeśli zajmie to ponad rok, warto! Wyjaśnij rodzicom, dlaczego chomiki są lepsze od innych zwierząt. Możesz wyjaśnić, dlaczego nie pachną i jak są samowystarczalne oraz jak się czyszczą. Są wyszkoleni, inteligentni i dostosowują się do Ciebie. Dają ludziom lekcje i dają im doświadczenie. Koniecznie sprawdź cenę zakupu chomika i jego potrzeby. Zaproponuj kilka zwierząt, które wymagają wiele wysiłku. Kiedy odmówią, zasugeruj chomika i przypomnij mu, że mają one bardzo małe potrzeby w porównaniu z innymi zwierzętami. Jeśli masz innego zwierzaka, pokaż rodzicom, jak bardzo jesteś wobec niego odpowiedzialny. Ostrzeżenia Podnosząc chomika, bądź ostrożny i podnoś go powoli, aby Cię nie ugryzł! Nie próbuj umieszczać dwóch chomików w tej samej klatce. Ma to zastosowanie, chyba że są chomikami karłowatymi (dwa białe zimowe), nie umieszczaj jednak dwóch różnych ras krasnoludków w tej samej klatce (zimowa biel i robo).
ale jak już to powie jednak to ważniejsze dla nich będzie ochronić córke a nie ją zwyzywać. Zobacz 7 odpowiedzi na pytanie: Jak przekonać rodziców do posiadania Instagrama?
Wiele osób zaczyna swoją przygodę z papugami bardzo wcześnie. Masz kilkanaście lat, papugami interesujesz się od dawna, wiesz jak się nimi zajmować, masz wystarczająco czasu i odpowiednie warunki. Pytasz rodziców czy zgodziliby się na jakieś zwierzę. Coś tam mamroczą pod nosem, więc uznajesz to jako zgodę. Uzbierałeś już paręset złoty na zakup odpowiedniego wyposażenia, miejsce na klatkę już przygotowane. Z zapartym tchem szukasz hodowli z interesującym Cię gatunkiem. W końcu! Super okazja, piękna młoda nimfa, która już niedługo będzie gotowa,żeby udać się do nowego domu. Z radością udajesz się do swoich rodziców by razem z Tobą odebrali papugę. Co słyszysz?: NIE. Ale dlaczego? BO NIE. Takim zazwyczaj argumentem dysponują Twoi rodzice. Druga sytuacja. Od dawna zbierasz się z tym, żeby spytać rodziców o zgodę na papugę. Masz przygotowane setki argumentów, które ukazują same zalety zakupu nowego przyjaciela. Zaczynasz rozmowę, pada słowo "papuga". Rozmowa zostaje natychmiast zakończona, rodzice nie chcą dalej Ciebie słuchać, nie masz szansy przedstawić żądnego ze swoich argumentów. Na pociesznie słyszysz, że możesz kupić sobie chomika, bo jest mały i cichy. Ale przecież nie marzysz o chomiku, tylko o papudze. Dlaczego rodzice nie zgadzają się na papugę? Najczęściej powodem jest ich niewiedza. Papuga kojarzy im się tylko z hałasem, brudzeniem i niszczeniem. Nie zdają sobie sprawy z zalet jakie posiadają chociażby nimfy. Pierwszym krokiem jest uświadomienie ich jakie to wspaniałe zwierzęta. Pokazuj zdjęcia filmiki, artykuły, książki o nich. Dobrze byłoby gdyby porozmawiali też z kimś kto am już papugi (najlepiej dorosłym). Ważne jest to, żebyś też uświadomił ich o ewentualnych wadach papugi. Najważniejsze: gdy papuga zachoruję to ich obowiązkiem będzie zapewnienie jej opieki weterynaryjnej. Sam też musisz mieć odłożone pieniądze, ale nigdy nic nie wiadomo. Pokarm, nowe zabawki, warzywa i owoce też kosztują. Kiedy już są bardziej przekonani co do zakupu papugi. Zacznij szukać odpowiedniej dla siebie papugi. Kiedy już ją znajdziesz zapytaj się rodziców czy ta według ich jest najlepsza, co o niej myślą itp. (niech poczują, że również biorą udział w jej zakupie). Udowodnij im też w jakiś sposób, że jesteś odpowiedzialny. Zasłuż również trochę na papugę. Popraw oceny pomóż w domowych czynnościach itp. Są jednak tacy rodzice do których nic nie dociera i nigdy w życiu się nie zgodzą na jakiekolwiek. Wiadomo są też inne sytuacje, gdy któryś z domowników jest uczulony, lub jest bardzo wrażliwy na hałasy. Wtedy nie pozostaję nic innego jak czekanie do skończenia 18 lat. Jak namówić mame na gekona? powiedziałam,że znalazłam małe gatunki, które nie potrzebują dużego terrarium. mówiłam, że zrezygnuje z innych moich zachcianek, a że wole samego gekona. oraz powiedziałam, że i tak sama się nim będę zajmować, sprzątać mu itd. A do tego jeszcze wydarła się, żebym jej bzdur nie wygadywała, że Wątek: Jak namowic rodzicow na szynszyal?? (Przeczytany 3760 razy) 0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek. jak mam namowic rodzicow na szynszyla bo nie zgadzaja sie na chomika ania na krolika wiec pomyslalem o szynszylu ale jak mam ich namowic?? To zalezy jacy sa Twoi rodzice... Ja namowilam mame pokazujac jej zdjecie szynszyla, od razu jej sie spodobala :D Ale najlepiej przedstaw rodzicom wszystkie plusy i minusy posiadania szynszyla zeby potem nie bylo rozczarowan jak juz sie zgodza i zwierzak trafi do waszego domu. Ja tam p[okazywałam filmiku, które są na stronie Grażki, tam są takie słodkie szynszyle, że można się rozpłynąć. A najlepiej zaciągnąć rodzica do zoologa, żeby zobaczył jak wygląda i się zachowuje. Ja osobiście zastosowałam drastyczną metodę, bo poprosiłam mojego chłopaka, żeby mi dał szylka w prezencie, ale z moją mamą można sobie tak pozwolić, a wiem, że wielu rodziców wystawiłoby za drzwi. ^Chwila która trwa może być najpiękniejszą z Twoich chwil^ - DŻEM A mozesz podac mi strone gdzie sa te filmy sprubuje tez isc do zoologa ale nie wiem czy sa w chodzieży:D zobaczymy mam nadzieje ze sie uda:D aneta_117 hehe cwaniara z Ciebie :D ja tak prubowalem z pajakiem ale nie wyszlo kazali mo go sprzedac a kto ma strone z tym filmem?? bo chcial bym bardzo szynszyla a tak z nimi pogadac jest cieszko :icon_frown: A ile masz lat ?może uwazają ze jestes niedokonca odpowiedzialni i boją sie że to oni beda musieli sie nim zajmowac ?Ja to nigdy nie mialem problemy z rodzicami kupilem zwierzaczka i juz nikogo nie musialem sie pytac:P Pozdrawiam ja mam 13 lat i mysle ze moge sie jakims zwierzakiem zajac a szczegulnie ze szynszyl spi w dzien to by bylo naj lepsze zwieze bo ja ide do szkola zazwyczaj na 8 a koncze o 13:30 takze jak wracam to on by moze jeszcze spal. ja nie iweim bo nie pozwalaja mi nawet na chomika :icon_frown: nie wiem co mam zrobic z takimi rodzicami!! białypegaz coś tam, nie pamiętam dokładnie, ale ktos z forum na pewno bedzie wiedział. Niestety na niektórych rodziców nic nie działa, bo mają swoje że ja cwaniara to wiem:) Dzieki temu mam psa i 7 szynszyli, bo przecież prezentów się nie oddaje. Tak na poważnie to na początku to się bałam reakcji mamy, ale jak tylko zobaczyła Orzeszuńcia to się zakochała. ^Chwila która trwa może być najpiękniejszą z Twoich chwil^ - DŻEM Ja akurat jestem jest zwięrzątkiem wymagającym i wcale nie jest łatwym w za tym to jest odpowiedzialność na dlugie lata-szynszylki podobno żyją do 20 czy zastanowiłes kto będzie opiekował sie zwierzatkiem naprzykład w czasie wakacji?Stwierdzam fakt, że mój 14-letni syn wcale zwierzakiem się nie zajmuje,chętnie z nim się bawi, a reszta opieki spada na mnie.(nie narzekam!bo kocham swego rozrabiakę). I niestety, znam kilka przypadków ,kiedy dziecko kupowało szynszylka a pożniej biedny zwieżak siedział zaniedbany w klatce,bo dziecku sie znudziło,lub nastolatek sie zakochał,lub po liceum wyjechał na studia do innego ladował w shronisku lub był oddawany byle własnego doświadczenia wiem,że wszystkie domowniki powinni lubić szynszylka, inaczej w domu powstają konflikty=kłótni= moj mąż nie przepada za Myszykiem,więc dosyć często sprzeczamy się na ten temat. Też chyba napiszę na forum"Jak namówic męża na drugiego szynszyla?". Bo osoba która nie kocha szynszyli nie potrafi wybaczyc pogryzione kabli , paski, torebki (moj Myszyk pogryzl moje jedyne wyjściowe "szpilki"),papiery,naprzykład wystarczylo na 2 minuty wyjśc z pokoju i zostawić paszport na stole-i niestety musiałam dlugo kłamać na granice, bo nie chcieli mnie przepuścić z pogryzionym radze dobrze się zastanowić nad posiadaniem szynszyla,a z rodzicami porozmawiać,wysłuchać ich argumienty,przedstawic « Ostatnia zmiana: 11 Gru, 2006, 12:54 wysłana przez Julia » kulka,Pirat-czarny,Ogryzek,Gusia-świnka morska. zgadzam się z Julią. Ja w lipcu skończyłam studia, ale mój zwierzak mieszka za mną. za nic w świecie nie zostawiłabym go komuś, bo mi się znudził czy coś w tym stylu. Szynszyle są jak małe dzieci. Razem z moim chłopakiem zawsze się śmiejemy, że mamy trening przed naszymi własnymi dziećmi. I chyba coś w tym jest. Ja tez sie zgadzam z mam 14 lat) i tez bede miala szylka(a wlasciwie 2);pp i przedstawilam mojej mamie cala ,,prawde,, o szylkach czyli i ich wady i zalety...zeby puzniej nie bylo powiedzialam ze moga dozyc nawet 20 lat , moja mama troche ,,sie przestraszyla,, na poczatku ale to zaakceptowala..;))i w tej chwili oczekuje nawet na 2 szylki;*wiec moim zdaniem to nie ma co oszukiwac rodzicow i tp. PO PROSTU POWIEDZIEC,POROZMAWIAC(nie na wariata!) mozna mame (rodzicow) do sklepu zoologicznego pokazac i wogole...heh..rozpialam sie ;pppozdrawiam;** :: Forum Miłośników Szynszyli » o wszystkim » Pogaduchy i ciekawostki » Jak namowic rodzicow na szynszyal?? Jak przekonać rodziców do trzeciego szylka? Zaczęty przez AnkaDział Rady, porady... Odpowiedzi: 19Wyświetleń: 3026 30 Wrz, 2005, 14:22 wysłana przez Jastinka Jak przekonać rodziców na drugiego szynszylka?? Zaczęty przez FabiDział Pogaduchy i ciekawostki Odpowiedzi: 35Wyświetleń: 5660 04 Lis, 2007, 22:59 wysłana przez bronto Pomoc dla Róży i jej rodziców Zaczęty przez BożenaDział Inicjatywa Obywatelska ;-) Odpowiedzi: 4Wyświetleń: 2540 13 Lis, 2014, 23:46 wysłana przez krecik przekonajcie moich rodziców... Zaczęty przez kISZKaDział Początki z szynszylą Odpowiedzi: 17Wyświetleń: 1969 16 Cze, 2006, 19:29 wysłana przez Gusiek Jak namówić rodziców na wizytę u weterynarza? Zaczęty przez LusiaczekDział Rady, porady... Odpowiedzi: 19Wyświetleń: 3496 05 Mar, 2016, 15:11 wysłana przez Mysza <")))/
Moi rodzice palą papierosy : (. Mój tato pali i namówił moją mame żeby spróbowała no i teraz palą obydwoje! A najgorsze że mam małą siostrę nawet nie ma 10 miesięcy i boje się o nią a zwłaszcza że jak rodzice palą to ona tam idze! Mama urodziła i od razu po 2 miesiącach zaczęła palić . Czy oni nie rozumią że krzywdzą
weronika Posty: 3 Rejestracja: 1 paź 2007, o 06:00 Jak namówić rodziców na psa ??? Witajcie! Mam na imię Weronika i mam 11 lat . Bardzo chciałabym mieć psa , lecz rodzice mi na psa niepozwalają . Gdy pytam mamę czemu niemogę mieć psa to mama odpowiada bo nie . A tata tak samo . Mam jeszcze babcię , która ma astmę i też niechce mieć psa . W moim domu to tylko ja jestem za tym aby mieć szczeniaczka . Prawie wszyscy z mojej klasy mają psy , a w dodatku moja przyjaciółka 5 dni temu dostała małego , pięknego szczeniaczka cockreta spaniela amerykańskiego . Gdy kupywałam sobie chomika to było tak samo ale ulegli . Babcia mówiła , że jak kupię sobie chomika to się udusi ( na astmę ) i wyprowadzi . A do tej pory się niewyprowadziła i nieudusiła . Bardzo was proszę pomóżcie mi i dajcie mi taki sposób , na który rodzice zgodziliby się na psa . Proszę was , będę wam bardzo wdzięczna . dawidw Posty: 797 Rejestracja: 10 mar 2007, o 17:39 Re: Jak namówić rodziców na psa ??? Post autor: dawidw » 2 paź 2007, o 11:42 JA radzie Ci,abyś dała sobie spokój z psem. Na chwilę będziesz nim zauroczona, potem Ci przejdzie, a w dodatku rodzina i tak niechętnie patrzy na ten pomysł. kinia0208 Posty: 95 Rejestracja: 30 lip 2007, o 10:49 Re: Jak namówić rodziców na psa ??? Post autor: kinia0208 » 2 paź 2007, o 15:07 Mam ten sam problem chcę mieć psa ale moja mama nie chce(to znaczy chciałaby ale coś tam zawsze wymyśli np. że pies sam cały dzień w domu będzie zostawał) Miałam 2 psy i 2lata temu kupiłam sobie małego bokserka powiedziałam mamie że to na urodziny koleżanka mi dała Ale była tylko awantura i musiałam ją oddać Teraz chcę sobie kupić pit bulla ale boje sie że nie będę mogła go zatrzymać. pozdrawiam dawidw Posty: 797 Rejestracja: 10 mar 2007, o 17:39 Re: Jak namówić rodziców na psa ??? Post autor: dawidw » 2 paź 2007, o 16:14 weronika pisze:Witajcie! Mam na imię Weronika i mam 11 lat . kinia0208 pisze:Mam ten sam problem chcę mieć psa ale moja mama nie chce W moim przekonaniu forum nie jest od rozwiązywania takich problemów. Powinniście takie problemy rozwiązywać w rozmowie z rodzicami. Na to innej rady nie ma. Mysia Posty: 195 Rejestracja: 24 wrz 2007, o 08:28 Re: Jak namówić rodziców na psa ??? Post autor: Mysia » 3 paź 2007, o 18:00 weronika wiesz co? ja też mam astmę. bleee straszna żecz/ ale, mam 2 psy. mieszkasz w domu z podwórkiem, czy w mieszkaniu? jak w domu z podwórkeim jak masz płot wysoki i bez dużych szpar to namów rodziców na psa na dworze. jak chcesz takiego małego do zabawy-namów na Maltipoo. alebo na jamnika jest mniej wymagający) najbardziej polecam te ze schroniska:0) będą szczęśliwsze, jak któregoś weźmiesz) jeśli do domu lub do mieszkania-jak babcia ma astmę i z wami mieszka to pech:(:(:(:(:(:(:(:( rozumiem c to asta:9 nie jest to fajne:( pozdrawiam i udanej negocjacji! Sunflower77 Posty: 349 Rejestracja: 10 cze 2007, o 17:59 Re: Jak namówić rodziców na psa ??? Post autor: Sunflower77 » 4 paź 2007, o 10:41 Ja też polecam psa ze schroniska. Taki pies będzie bardzo cię kochać, poza tym za psy ze schronisk nie trzeba płacić czynszu czy jak to się nazywa. Zawsze się zaoszczędzi te 50 zł na miesiąc. kinia0208 Posty: 95 Rejestracja: 30 lip 2007, o 10:49 Re: Jak namówić rodziców na psa ??? Post autor: kinia0208 » 4 paź 2007, o 14:09 Psy ze schroniska albo znajdki są bardzo przyjazne i wierne kiedyś znalazłam wilczurka czarnego ale nie mogłam go zatrzymać więc chodziłam z nim po dworze i brałam do domu ale przejechało go auto nie potrzebnie robiłam mu nadzieję że go zostawię. Azadi Posty: 100 Rejestracja: 2 wrz 2007, o 16:30 Re: Jak namówić rodziców na psa ??? Post autor: Azadi » 4 paź 2007, o 18:47 dawidw pisze:JA radzie Ci,abyś dała sobie spokój z psem. Na chwilę będziesz nim zauroczona, potem Ci przejdzie, a w dodatku rodzina i tak niechętnie patrzy na ten pomysł. zgadzam się z tym. hmm. myślę, że psa nie jest najlepiej na podwórku trzymac (tak jak Mysia) napisała szczególnie w deszcz i zimę. Ze schorniska tak jestem za tym, ale gdy taki piesek jest juz trochę starszy to bedzie dosc dlugo zdziczały(chociaz to zalezy tez od charakteru). Joanna pirania Posty: 52 Rejestracja: 4 paź 2007, o 09:30 mam psiaka znalezionego jak był szczeniakiem Post autor: Joanna pirania » 6 paź 2007, o 10:58 witam mam psa znajde znalazłam go jak miał około dwóch miesięcy w lesie obok mojej dawnej szkoły! na początu było ciężko bo moi rodzice też nie chcieli psa w domu dali mi tydzień na znalezienie mu właściciela! oczywiście ja go wcale nie szukałam i tak oto mój pupilek już 8 lat jest z nami! w ciągu kilku dni rodzice sie tak do niego przywiązali że nie musiałam go nikomu wydawać! co do astmy twojej babci to nie wiem jak to jest ale wiem od lekarzy że psy i koty są najlepszym lekarstwem dla dzieci na alergie różnego rodzaju! ja tez byłam uczulona na sierść ale jakoś przez te osiem lat pobytu z psem ani razu uczulenie sie nie pokazało więc chyba coś w tym jest naprawdę pozdrawiam Norbi Posty: 232 Rejestracja: 2 wrz 2007, o 13:05 Re: Jak namówić rodziców na psa ??? Post autor: Norbi » 8 paź 2007, o 14:28 ten post nie nie jest o znajdach ale o namowie na psa" Osobiście uważam że pies nie nadaje się do osoby w wieku 11latW wychowaniu psa(mówie tu głównie o płci, ale co do suk też to się tyczy) trzeba mieć mocny charakter i żelazne zasady, PIES NIE MOŻE WEJSĆ cI NA GŁOWĘco najwyżej ralterek, lub york może być cłkowicie rozbestwiony, Jak namówić rodziców na kolczyk w nosie . ? Mam 14 lat i od 1,5 roku myślę o kolczyku z boku nosa. Jednak moi rodzice nie chcą się zgodzić. Nie chodzi o to, że się źle uczę czy coś, bo w każdej klasie miałam świadectwo z czerwonym paskiem i średnią wahającą się od 5.1 do 5.4, nigdy niższej.Moja mama powiedziała, że
Autor Wątek: Jak namówić rodziców na szczura lub mysz... chociaz na chomika :P (Przeczytany 14257 razy) .mati. Zapisane u mnie był to fakt dokonany - po prostu przynosze zwierzaki do domu i rodzice nie mają nic do gadania, jednak do tego trzeba wiedzieć jak rodzice zareagują - u mnie mam pewnosć że zwierzak zostanie, jak namówić? kiedyś miałam coś takiego że chciałam chomika - doszło do umowy z mamuśką że jeśli przez rok utrzymam porządek w pokoju to się zgodzi - pudlo , nie udało mi się, potem juz się nie bawiłam w namawianiePrzede wszystkim wyciągnij od rodziców argumenty DLACZEGO nie chca się zgodzić i na "bo nie" odpowiadaj ze nie jest to wytłumaczenie, dręcz ich, męcz ich aż do skutku - czasem działa (jednak takie coś mogę polecić tylko w przypadku małych zwierząt) jesli uda ci sie wyciagnąć od nich sensowne argumenty to moge pomóc te argumenty obalić. Jeszcze sprawa tego żeby to oni kupili- masz 15 lat więc chyba masz jakieś własne piniądze? powinieneś sam się starać o to by zwierzak miał wszystko co potrzeba itp Zapisane Obejrzyj zanim rozmnożysz...Jeśli zadajesz pytanie, a ja odpowiadam pytaniami - odpowiedz na WSZYSTKIE. inaczej uznam, ze ci nie zależy i oleję twój "diagnozy" - to tylko PODEJRZENIA - nie zwolnia cie od obowiązku wizyty u weta!"Nie sprzeczaj się z idiotami. Ściągną cię na swój poziom i pokonają doświadczeniem." HMMMM powrot? Mati > : ) a) nękanie- czyli "trucie" o tym samym na każdym kroku 24 h na dobe, pokazywanie fotek, przynoszenie jakichś artykułów, nieustanne zachwalanie (jestem w tym całkiem dobra-u mnie to poskutkowało)b) strajk (głodowy ) obrażanie sie c)obietnice - ("jeśli mi go kupicie bedę się uczyc"- to był mój patent na szczura, ale nie udało sie bo w kwestiach nauki totalnie mi nie wierza )d)W chwilach gdy pies śpi lub chwilowo go nie ma wspominanie mimochodem coś o gryzoniu(echhh patrz punkt "a", wspominaj cały czas..)e) argumenty- zwierzaki pozytywnie działaja na zdrówko (pies i chomik- uzdrowisko normalnie ), no i uczą odpowiedzialnosci,f) chomik jest mało wymagajacy - mozna go pozostawic na kilka dni samego w domu(w końcu od czego ma spiżarnie )g) podrzuć pomysł,że to wspaniały prezent na urodziny/dzień dziecka/ mikołaja/pod choinke/ uczczenie 5 z matmy h) wspomniany już fakt dokonany- jak wywalić taką małą kuleczke z oczami jak koraliczki? Ja stosujac mix tych sposobów doczekałam sie już chomika, kanarków, no i psa...powodzenia - odrobinę motywacji, dużo determinacji i rodzice nie mają szans Zapisane Never give up hope,if someone burst your bubblemix up some more soap. Forum Zwierzaki A może rzeczywiście rodzice mogą mieć zastrzeżenia do ciebie jeżeli chodzi o opiekę nad psem. Przypomnij sobie może jak czas z psem na spacer to mówić zaraz, później itp. Zapisane BC + koci podrostek .mati. u mnie był to fakt dokonany - po prostu przynosze zwierzaki do domu i rodzice nie maj± nic do gadania, jednak do tego trzeba wiedzieć jak rodzice zareaguj± - u mnie mam pewnosć że zwierzak zostanie U mnie prędzej by mnie z domu wyrzucili niż tego zwierzaka : Jeszcze sprawa tego żeby to oni kupili- masz 15 lat więc chyba masz jakie¶ własne pini±dze? powiniene¶ sam się starać o to by zwierzak miał wszystko co potrzeba itp Mam pieniądze... mam klatke, zabawki i trociny po poprzednim chomiku... nawet jedzenie gdzies jeszcze jest... poprzedniemu zapewniałem wszystko więc dlaczego bym temu nie miał zapewniać... Mati > : ) c)obietnice - ("je¶li mi go kupicie bedę się uczyc"- to był mój patent na szczura, ale nie udało sie bo w kwestiach nauki totalnie mi nie wierza )Tego to napewno nie kupią... A może rzeczywi¶cie rodzice mog± mieć zastrzeżenia do ciebie jeżeli chodzi o opiekę nad psem. Przypomnij sobie może jak czas z psem na spacer to mówić zaraz, póĽniej właśnie nie... opiekuje sie psem jak moge, daje mu jeśc, czesze go 1-2 razy dziennie, chodze z nim na dłuuugie spacery, jeżdże do weta, kupuje różnorakie zabawki itp. Heh thx za pomoc... jeszcze sie coś wykombinuje Zapisane Madagaskar Rób oczka jak ze kotek Shreka, i zachoruj na niego(to mój sposób )-powiedz Mamie, czy Tacie, że jesteś chory na chominia, i symuluj prawdziwą chorobę, u mnie zawsze działa Zapisane taaa choroba działa - gadanie "przez sen" również, ale rodzice musza to slyszeć - co do faktu dokonanego jeszcze - istnieje taka opcja że ktoś ci go daje/ znalazłes/ ktoś chciał uśpić i wet ci wcisnął/ miał byc pokarmem dla węża / bierzesz na przechowanie na "dwa tygodnie"itp itd. wzięłam kiedyś królika na "przechowanie", a ostatnio "ktoś chciał uśpić świnkę morską", prezentów się nie oddaje - więc dwa króliki też mam (ten z przechowania nie żyje) prezenmtem była również moja papużka 9króliki i papużkę faktycznie dostałam - ale wiedziałam o tym że je dostane...:p) Zapisane Obejrzyj zanim rozmnożysz...Jeśli zadajesz pytanie, a ja odpowiadam pytaniami - odpowiedz na WSZYSTKIE. inaczej uznam, ze ci nie zależy i oleję twój "diagnozy" - to tylko PODEJRZENIA - nie zwolnia cie od obowiązku wizyty u weta!"Nie sprzeczaj się z idiotami. Ściągną cię na swój poziom i pokonają doświadczeniem." HMMMM powrot? Madagaskar U mnie najlepiej sprawuje sie choroba, prawie wszystko dzięki niej mam Zapisane Ja tam mysle że trucie głowy 24h/dobę skuteczniejszeA co do opieki nad psem to gratulacje, niewiele takich osób jest. Zapisane BC + koci podrostek Forum Zwierzaki Madagaskar A tam... choroba rządzi , moja Mama mi zdradziła, że sama "chorowała" « Ostatnia zmiana: 2005-08-19, 21:00 autor Madagaskar » Zapisane .mati. Gadanie przez sen... hmmmmmmm Zapisane u mnie po gadaniu (na myszkę) rodzice wymiekli od razu - tylko wymysl cos na wytłumaczenie dlaczego gadałes - że cos ci się śniło (u mnie była myszka na mrozie , siedziała przed oknem i chciała wejsć:P) Zapisane Obejrzyj zanim rozmnożysz...Jeśli zadajesz pytanie, a ja odpowiadam pytaniami - odpowiedz na WSZYSTKIE. inaczej uznam, ze ci nie zależy i oleję twój "diagnozy" - to tylko PODEJRZENIA - nie zwolnia cie od obowiązku wizyty u weta!"Nie sprzeczaj się z idiotami. Ściągną cię na swój poziom i pokonają doświadczeniem." HMMMM powrot? Katarzyna --> Opiekuj się wzorowo psem--> wydrukuj dużo informacji na temat chomika dowiedz się o nim wszystkiego, zostaw te informacje tam, gdzie napewno je znajdą --> Rzucaj mimochodem np. "a chomiki wcale nie są takie wymagające, tylko...." albo "chomiki są fajne bo...."--> Jak będziecie mijać jakiś zoologiczny sklep to BŁAGAJ żebyście weszli, bo chciałbys tylko popatrzeć na chomiki, bo są takie super! Niech wejdą z tobą ("Ojej! Zobaczcie! Jakie świetne! Popatrzmy jeszcze chwilkę. A wiecie, że chomiki......")Ja się przymierzałam do szynszyli i potem do królika, ale po zgłębieniu tematu zaczęłam się obawiam, że mogę nie zapewnić odpowiednich warunków, natomiast kiedy stwierdziłam, że z myszami powinnam sobie "poradzić" zaczęłam zachowywać się tak, jak napisałam. (też mam psa!). Taka "terapia" dla moich rodziców trwała z tydzień A od poniedziałku mieszkają u mnie Bianka i Buba - kochane myszorki, rodzice też są zachwyceni Zapisane hehe, u mnie kiedys pomogło nagminne rysowanie chomików:] ale to było daaaawno temu...9kilka/naście rysunków dziennie i chwalenie się rodzicom...) Zapisane Obejrzyj zanim rozmnożysz...Jeśli zadajesz pytanie, a ja odpowiadam pytaniami - odpowiedz na WSZYSTKIE. inaczej uznam, ze ci nie zależy i oleję twój "diagnozy" - to tylko PODEJRZENIA - nie zwolnia cie od obowiązku wizyty u weta!"Nie sprzeczaj się z idiotami. Ściągną cię na swój poziom i pokonają doświadczeniem." HMMMM powrot? Iras masz komfortowa sytuacje- przynosiszi masz. szkoda ze ja tak nie mam. a jak bym os przyniosla to ktos zawsze uczulony ...ech... Zapisane Forum Zwierzaki kazunia Zapisane .mati. No czyli mamy podobny problem... życze powodzenia w przekonywaniu :mrgreen: Zapisane kazunia hehe, nie dziękuję, żeby nie zapeszyć a myślałeś nad opcją "po fakcie"?? jakby rodzice na to zareagowali?? Zapisane .mati. Hmmm tata by to zniósł gorzej z mamą... Mam pomysł...uknuje spisek z dziadkiem . we wrześniu mam imieniny więc kupie sobie chomika i powiem że dziadek dał mi go na imieniny Zapisane Madagaskar Hmm, troche kiepski pomysł bo:a)Dziadek może sie nie zgodzić Orazb)Mama może sie śmiertelnie obrazić na rób jak chcesz-Twoje życie, Twoja wola. Zapisane .mati. dziadek sie zgodzi... sam już mi to mówił, a mama sie na swojego ojca nie obrazi... Zapisane Forum Zwierzaki śmiertelnie obrazuić/ może mu zrobic awanturę, jednak nie będzie to długo metrażowe - dziadek może wiedzieć że wnuczek bardzo chce chomika, może jednak "nie wiedzieć" że rodzice się nie zgadzają, poza tym to ze się nie zgodzi to w sumie nie jest problem - spróbowac można, a nuż się uda.... Zapisane Obejrzyj zanim rozmnożysz...Jeśli zadajesz pytanie, a ja odpowiadam pytaniami - odpowiedz na WSZYSTKIE. inaczej uznam, ze ci nie zależy i oleję twój "diagnozy" - to tylko PODEJRZENIA - nie zwolnia cie od obowiązku wizyty u weta!"Nie sprzeczaj się z idiotami. Ściągną cię na swój poziom i pokonają doświadczeniem." HMMMM powrot? Zapisane emocjonalne kanapki Alice_kot Ja to mialam szczescie bo moi rodzice zwykle proponowali mi gryzonie.. Mojego pierwszego chomiczka Norka dostalam na urodziny jak mialam 8 lat,zyl 2 lata i umarl jak przeprowadzalismy sie do roku pozniej zaczelam 'wspominac' Norka i tak dostalam mojego drugiego chomiczka chcialam zobaczyc process rozmnazania u chomiczkow wiec zazyczlam sobie Chomisie Czarnulke .Niestety okazalo sie ze byla bezplodna...Fredek zdechl smierci Fredka bylam tak zalamana ze rodzice kupili mi Boryska .Pozniej zdechla czarnulka i mialam tylko Boryska...a on zdechl przed wczoraj. Ale na Krowe,kotka ktorego teraz mam musialam namawiac i naciskac rodzicow caly rok o__o Ale warto bylo Zapisane Madagaskar Zgadzam sie z przedmówcą-Iras. Zapisane .mati. Hmmm czarno to widzę . Dzisiaj będę w sklepie zoologicznym i jak przyjade to powiem, ze były takie małe, słodziutkie myszki do kupienia Zapisane kareena cóż, ja proponuję przekonać najpierw jednego z rodziców - jesli ci sie tu uda to z drugim nie powinno byc problemow Zapisane Mycha15 Ja kiedys mame prosilam zeby zgodzila sie na szczurka ale nic z tego ;(Zgodzila sie na swinke morska Odraża ja tylko ten długi brzydki ogon Zapisane Forum Zwierzaki Tokage hehe....ja to mam chomika, krolika, psa, szczura i kota...a mieszkam w malym dwupokojowym mieszkaniu na poddaszu i do tego trzal liczyc najwiekrzego zwierzaka- ogra == ale jak namowic to nie wiem...nie mialam szczerze z tym problemow Zapisane .mati. dziś wchodzi do akcji gadanie przez sen trzymajcie kciuki Zapisane
No cóż, ja mam ten sam problem, ale bardzo pragne mieć chomika i prawdopodobnie dostanę go na urodziny od rodziców. Oto moje wskazówki, jak namówić rodziców na to zwierzątko: 1. Mów o chomiku często, ale nie przesadzaj, bo możesz dręczyć tym rodziców. 2. Przedstaw rodzicom nie tylko zalety, ale i wady chomika.
Jak namówić rodziców na większą klatkę dla chomika? 2010-09-08 16:40:10 Znalazłam nową klatkę dla chomika , ale jest jeden problem :/ 2014-08-25 20:39:40 Jak namówić mamę na nową klatkę dla chomika 2013-07-02 16:18:45 rGzZ.
  • uwn697crer.pages.dev/3
  • uwn697crer.pages.dev/4

    • jak namówić rodziców na chomika